Zabawa w liczby: sześciu artystów, a więc i sześć obrazów, ale każdy złożony z połówek wielkości metr na dwa. Łącznie: 24 metry kwadratowe płótna. Wernisaż wystawy FORMAT VI COLLECTIVE w galerii POSK-u odbył się 16 października, siódmego dnia tygodnia.

O magii liczb, obecnej we wszystkich dziedzinach naszego życia, byli przekonani Pitagorejczycy. Twierdzili w sposób następujący: Wszelka sztuka powstaje przez liczbę. Jest więc proporcja w rzeźbie, a podobnie też w malarstwie. Ogólnie biorąc, wszelka sztuka jest systemem postrzeżeń, a system jest liczbą, słusznie więc można rzec: dzięki liczbie wszystko pięknie wygląda.

Wojciech Sobczyński, jeden z artystów grupy Page 6, lubi podczas pracy słuchać radia, zazwyczaj czwartej, głównie mówionej stacji BBC, dedykowanej ludziom ciekawym wszystkiego. W ucho wpadła mu sentencja Samuela Becketta, którą przytoczył podczas otwarcia: „Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better.” Skromność, której nie można odmówić lekkiej nuty kokieterii. Zabrakło zaprzyjaźnionego z Sobczyńskim poety, Adama Czerniawskiego, którego wiersz pt. Widok Delft i mini-wystawa okładek zdobiących jego wypowiedzi, miała dopełnić urok wernisażu. Książki przyniosła jednak Carolina Khouri, jedna z autorek prac, zaś miejscowy poeta, niedługo debiutujący własnym tomikiem Grzegorz Spis, przeczytał fragment wspomnianego poematu. Wśród kilkudziesięciu gości, nie sami tylko rodacy. David Bartlett interesuje się wszystkim, co nosi posmak polskości, bywa więc także w galerii POSK-u. Tym razem interesowała go jednak nie tylko sztuka, lecz również niedawne wybory – i co, zadowolona jesteś z ich wyniku? – pytał zapewne nie tylko mnie. Drugim, stałym bywalcem wszelkich polskich wernisaży jak również akademii na cześć, jest fotograf, Franco Chen. Zdaje się, że na stałe wrósł już w krajobraz naszych rodzimych przedsięwzięć społeczno-kulturalnych.

Z POSK-u wystawa przenosi się do galerii UNIT 24, następnie do Arterii, a kolejny wernisaż szykuje się w Gateshead. Są również plany, by Kolektywny Format przewieźć do Polski, gdzie zostałby pokazany w Gdyni i Katowicach. Dwa miasta, a może i więcej?

Z jakiegoś powodu, Duży Format grupy Page 6, przywodzi na myśl Heraklita. Gdy spojrzeć na ciąg obrazów ustawionych w lekkim półkolu, odnosi się wrażenie jednej, gigantycznej wypowiedzi, acz podążającej w sześciu, zgoła odmiennych, kierunkach. Nie sądzę by się umówili, lecz trzy obrazy zmierzają w stronę figur, trzy pozostałe w stronę abstrakcji. Wyróżnia się Ciechanowska, która swą „Złamaną tęczą” komentuje zamach 11/9. Heraklit postrzegał naturę świata jako niezmiennie zmienną i pełną sprzeczności, co w jego mniemaniu paradoksalnie przekłada się na jedność i harmonię. Panta Rei, wszystko płynie. Do dzisiaj przechowały się cztery fragmenty z Heraklita traktujące o harmonii. W jednym z nich czytamy, iż jest najpiękniejsza, gdy pochodzi z różnych dźwięków. W drugim, że wytwarza się z sił przeciwstawnych, powstaje z elementów rozbieżnych. Spójrzmy więc łaskawym okiem na sztukę grupy Page 6, czyż nie jest harmonijna nad wyraz?

Elżbieta Sobolewska